Środowisko i człowiek

Co tydzień rodzi się ok. 3,5 mln ludzi, a co roku ok. 100 mln. W 2002 roku na jednym ze szczytów ziemi sformułowano ideę zrównoważonego rozwoju, tzn. takiego gospodarowania naturalnymi zasobami, by starczyło ich dla przyszłych pokoleń. W ciągu ostatnich kilku przeciętna długość życia wzrosła w skali świata z 40 lat w końcu XIX wieku do 67 lat w końcu XX wieku. Ta zmniejszona śmiertelność wiąże się z coraz to nowymi szczepionkami przeciwko chorobom zakaźnym. Przyrost naturalny nie jest nie jest równomierny. W Europie jest on ujemny i gdyby nie napływ imigrantów, liczba mieszkańców starego kontynentu regularnie by się zmniejszała. Większość ludzi zamieszkuje połkulę północną, szczególnie strefę klimatu umiarkowanego. Ocenia się, że Indie, które zamieszkuje obecnie 1 mld ludzi, pod koniec XXI wieku będą liczyć 1,8 mld osób, staną się wtedy najludniejszym krajem świata. Wyprzedzą Chiny, które współcześnie prowadzą bardzo restrykcyjną politykę demograficzną. Tymczasem tempo przyrostu naturalnego w krajach afrykańskich jest tak duże, że jeśli utrzyma się bez zmian, to ludność tego kontynentu podwoi się prawie dwukrotnie w ciągu zaledwie 25 lat. Zwiększy się tym samym zapotrzebowanie na żywność, wodę, szpitale i mieszkania natomiast nie ma możliwości uzupełniania gwałtownie malejących zapasów. W ekologii taką sytuację nazywa się przekroczeniem przez daną populację pojemności środowiska. Ludzka populacja mnoży się w zawrotnym tempie i niszczy własne środowisko, zatem duża jego część zginie z głodu.